Οι λευκές κουρτίνες του δωματίου δεν μπορούσαν να
συγκρατήσουν τις ακτίνες του ήλιου που με ευκολία διαπερνούσαν το λεπτό πανί.
Με το πρώτο φως, η Σμαράγδα άνοιξε τα μάτια και κοίταξε τη μητέρα της να
κοιμάται δίπλα της , σχεδόν ακουμπισμένη στο πάτωμα.
«Μαμά;» Η φωνή της Σμαράγδας λειτουργούσε πάντα σαν
το γλυκό ξυπνητήρι. Αυτόματα η μητέρα της , άνοιξε τα μάτια.
«Καλημέρα μικρή μου! Μην ξυπνάς από τώρα! Δεν θες να
χουζουρέψεις λίγο παραπάνω;» είπε , ενώ με το ένα χέρι προσπαθούσε να τυλίξει
όσο πιο καλά μπορούσε τη Σμαράγδα στο μικρό της πάπλωμα.
«Όχι! Μου είπε χθες ο μπαμπάς ότι θα πάμε να δούμε
τον Αι Βασίλη, να βγάλουμε φωτογραφίες
και να πάρουμε δώρα! Πρέπει να σηκωθώ!» Η Σμαράγδα τράβηξε τα παπλώματα και
άρχισε να κουνάει πάνω κάτω τα λεπτά της ποδαράκια. «Φώναξέ τον να έρθει να
ετοιμαστούμε!» ζήτησε επιτακτικά.
Η μητέρα της κοίταξε το παιδικό ρολόι που ήταν τοποθετημένο πάνω από
την πόρτα. Ήταν πολύ νωρίς.
«Καλή μου, ο μπαμπάς δεν είναι εδώ, κι όταν έρθει θα
είναι κουρασμένος , δεν μπορεί να σε πάει
βόλτα ακόμη!» αποκρίθηκε η μητέρα προσπαθώντας να ξανασκεπάσει τη μικρή.
«Μα αφού μου το
υποσχέθηκε! Γιατί δεν μπορεί;» μια έκφραση απογοήτευσης σχηματίστηκε στο
πρόσωπό της και τα μάτια της άρχισαν να υγραίνονται.
Η μητέρα σκαρφάλωσε στο κρεβάτι και πήρε την κόρη της
αγκαλιά. «Ο μπαμπάς δεν μπορεί αγάπη μου , γιατί είναι στη δουλειά! Έλα να σου
κάνω πρωινό και να τον περιμένουμε! Θα πιούμε το γάλα μας δίπλα από το
χριστουγεννιάτικο δέντρο! Τι λες;»
«Όχι! Μου είπε
πως όταν ξυπνήσω θα είναι εδώ! Που είναι ο μπαμπάς!» Η Σμαράγδα δεν
κατέθετε εύκολα τα όπλα.
Η μητέρα της
έριξε ξανά μια κλεφτή ματιά στο ρολόι του τοίχου. Το στρογγυλό πλαίσιο
απεικόνιζε την Wonder Woman,
την αγαπημένη ηρωίδα της Σμαράγδας, σε
θέση μάχης..
«Μικρή μου, αφού επιμένεις τόσο , νομίζω πως
πρέπει να σου πω την αλήθεια! Υπάρχει λόγος που δεν μπορεί ο μπαμπάς να είναι
εδώ συνέχεια μαζί μας και λέει ότι είναι στη δουλειά! Υπάρχει λόγος που πολλές
φορές λείπει τα βράδια, ή μέρες ολόκληρες, και που δεν έρχεται πίσω στην ώρα
του! Που έχουμε κάνει πολλές φορές γιορτές χωρίς αυτόν και που τον ακούμε μόνο
από το τηλέφωνο!»
Στο άκουσμα της μητέρας της η Σμαράγδα γούρλωσε τα
μάτια και μαζεύτηκε. «Τι λόγος;;;»
«Ο μπαμπάς
μικρή μου… είναι Σούπερ ήρωας!» είπε η μητέρα , όσο πιο σοβαρά μπορούσε, και
συνέχισε. «Ναι , ο μπαμπάς είναι σούπερ ήρωας , και τα βράδια μας προστατεύει
και πολεμάει τους κακούς!»
Η Σμαράγδα
γέμισε χίλιες απορίες. «Σουπερήρωας; Δηλαδή έχει δυνάμεις; Φοράει και μάσκα;
Και πως τον λένε;»
«Αν έχει μάσκα; Και μάσκα και μπέρτα και απ’ όλα! Τον λένε..
Φλόγα! Ανθρώπινη Φλόγα, ναι, έτσι τον λένε. Και να ξέρεις μικρή μου, ο μπαμπάς είναι πολύ
δυνατός! Απλά, όπως όλοι οι σουπερήρωες , δεν μπορεί να αποκαλύψει την
ταυτότητά του. Γι’ αυτό δεν σου το είχε πει ως τώρα! Και εσύ πρέπει να το
κρατήσεις μυστικό και να μην το πεις πουθενά, παρά μόνο σε αυτόν αν θες! Και να
μην στεναχωριέσαι τόσο όταν λείπει , κι όταν έρχεται να τον αγκαλιάζεις και να
του μιλάς όμορφα! » Η Σμαράγδα ανασηκώθηκε στο κρεβάτι και κάθισε απέναντι από
τη μητέρα της σαν να μην ήθελε να χάσει
ούτε λέξη από αυτά που άκουγε.
«Και ποια είναι η δύναμή του;» ρώτησε.
«Η δύναμή του αγάπη μου, κρύβεται σε ένα μικρό μαγικό
πετράδι που το έχει βαθιά κρυμμένο, στη θέση της καρδιάς!» Χωρίς να το
καταλάβει η μητέρα πήρε το χέρι της κόρης της και το ακούμπησε στο στήθος της
μικρής. « Όλη του η ενέργεια πηγάζει από αυτό! Και τον κάνει πολύ δυνατό, τόσο
ώστε να μπορεί να αντέξει τα πάντα!»
«Αλήθεια;; Και
ποιους κακούς πολεμάει ο μπαμπάς;»
«Πολεμάει έναν κακό μάγο που θέλει να κλέψει τα
πετράδια από τις καρδιές των σουπερηρώων! Επειδή δεν έχει δικό του πετράδι στην
καρδιά, ζηλεύει, και θέλει να αποκτήσει ένα πάση θυσία. Αλλά ξέρεις τι; Ποτέ
δεν τα καταφέρνει! Γιατί πάντα οι σουπερήρωες τον νικούν!»
Η μικρή Σμαράγδα είχε ενθουσιαστεί. «Υπάρχουν κι
άλλοι σουπερήρωες;»
«Φυσικά και υπάρχουν! Και ο καθένας από αυτούς, έχει στην θέση της καρδιάς του ένα
πετράδι που του δίνει δύναμη, σε άλλο σχήμα και χρώμα κάθε φορά! Και είναι
φίλοι, και παλεύουν όλοι μαζί πολλές φορές! Και όσο πιο πολλοί είναι, τόσο πιο
δυνατοί γίνονται και τα πετράδια στην καρδιά τους λάμπουν ακόμη πιο δυνατά!
Έχεις γνωρίσει μάλιστα κάποιους από αυτούς, σε κάποιες γιορτές που πηγαίναμε,
θυμάσαι;»
Η Σμαράγδα
απάντησε χωρίς καλά-καλά να πάρει ανάσα. «Θυμάμαι! Μας είχαν αφήσει με τα άλλα
παιδάκια και παίζαμε κι αυτοί μιλούσαν μεταξύ τους όλοι μαζί! Αλλά δεν είδα τα
δικά τους πετράδια!» φώναξε σχεδόν η Σμαράγδα.
«Είπαμε, όπως και ο μπαμπάς, ο κάθε σουπερήρωας έχει
το δικό του πετράδι, αλλά καλά κρυμμένο,
για να το προστατεύει.»
«Και που το βρήκε; Το είχε πάντα;» οι απορίες της
Σμαράγδας δεν σταματούσαν.
«Όχι αγάπη μου, δεν το είχε πάντα. Μπήκε ξαφνικά στην
καρδιά του πριν εφτά χρόνια! Και του έδωσε όλη τη δύναμη και τη χαρά του
κόσμου!» η μητέρα κοιτούσε πλέον τη Σμαράγδα με μάτια θολά.
«Μαμά, κι εγώ
γεννήθηκα πριν εφτά χρόνια!» φώναξε όλο χαρά.
«Ναι κοριτσάκι μου , κι εσύ..» Ο ήχος της πόρτας του
σπιτιού που άνοιξε την έβγαλε από τη σκέψη της. «Πήγαινε τώρα να πεις καλά
Χριστούγεννα στον αγαπημένο σου ήρωα!»
Η Σμαράγδα δεν
κουνήθηκε , παρά έβαλε ένα δάχτυλο στο κεφάλι σαν να σκέφτεται, και απάντησε χαμογελώντας : «Μμμ… καλά
Χριστούγεννα μαμά!».
